Saturday, July 15, 2017

കനേഡിയൻ റോക്കീസിലെ ഹിമാനിസാഹസം (ഒന്നാം ഭാഗം)


'ഗൾഫ് ഫോക്കസ്' മാസികയുടെ യാത്ര എന്ന പംക്തിയിൽ ഖണ്ഡശ്ശ: പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു. 


ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി പലതരം കാഴ്ചകൾ  നമ്മെ വിസ്മയഭരിതരാക്കുന്നു. അത്തരം ഒരു കാഴ്ചയിലേക്കായിരുന്നു ഇത്തവണത്തെ ഞങ്ങളുടെ യാത്ര. കനേഡിയൻ റോക്കീസിലൂടെ ഒരു സാഹസിക യാത്ര - ഗ്ലേഷർ അഡ്വെഞ്ചർ ...!


കനേഡിയൻ റോക്കീസിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന കൊളംബിയ ഐസ് ഫീൽഡ്,  വടക്കേ അമേരിക്കൻ ഭൂഖണ്ഡത്തെ വിഭജിക്കുന്നു. ഈ ഐസ്ഫീൽഡിന്റെ ഒരു ഭാഗം വടക്കു കിഴക്കൻ മുനമ്പായ ബൻഫ് നാഷണൽ പാർക്കിലും തെക്കേ ഭാഗം ജാസ്പർ നാഷണൽ പാർക്കിലുമാണ്. 325 കിലോമീറ്റർ പരന്നു കിടക്കുന്ന ഇതിന്റെ ആഴം 1197 അടിയോളമാണ് . കൂടാതെ വർഷം തോറും 7 മീറ്റർ മഞ്ഞു ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ഹിമപരപ്പിൽ  8 ഗ്ലേഷറുകൾ അഥവാ ഹിമാനികൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കനേഡിയൻ റോക്കീസിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഹിമഭൂമിയാണ് കൊളംബിയ ഐസ് ഫീൽഡ്.


ജാസ്പർ നാഷണൽ പാർക്കിലെ അതഭാസ്ക്ക ഗ്ലേഷറിലേക്കായിരുന്നു ഞങ്ങൾ പോയത്.  ടൂർ ഓപ്പറേറ്റർ നിർദ്ദേശിച്ച പ്രകാരം, വെസ്റ്റ് എഡ്മൺഡൻ മാളിന് അടുത്തുള്ള ഫാന്റസിലാൻഡ് ഹോട്ടലിൽ എത്തുമ്പോൾ ബസ് പുറപ്പെടാൻ ഏകദേശം ഇരുപത് മിനിറ്റ് കൂടിയേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഞങ്ങളൊഴികെ മറ്റാരെയും അവിടെ കാണാഞ്ഞത് കൊണ്ട് സ്ഥലം തെറ്റിയോ എന്നൊക്കെ ആകെ സംശയവുമായി. ടെൻഷൻ പിടിക്കാൻ സുനീത് ഉള്ളതു കൊണ്ട്, ഞാനും മോളും ഫാന്റസി ലാൻഡ് ഹോട്ടലിന്റെ പ്രത്യേകതയും അന്വേഷിച്ചു പോയി. ഹോട്ടലിന്റെ ലോബിയുടെ ഒരു വശത്തൂടെ  വെസ്റ്റ് എഡ്മണ്ഡാൻ മാളിലേക്ക് നൂണ്ടു കേറാനുള്ള വഴിയുണ്ടെന്ന് കണ്ടുപിടിച്ചു വന്നപ്പോഴേക്കും ടെൻഷനടിച്ചു ഒരു പരുവമായ സുനീതിന്റെ വിളി വന്നു. .."ബസ് പുറപ്പെടാൻ പോണൂ, വേം വാ..." ന്ന് .... 

ഓടിപ്പിടിച്ചു വന്നപ്പോൾ കണ്ടതോ, ഒരു മിനി ബസിൽ കേറാൻ പത്തു പതിനഞ്ചു പേർ ക്യൂ നില്ക്കുന്നു. സുനീത് ഞങ്ങളുടെ ബാഗുകൾ ഡിക്കിയിൽ വെക്കാനുള്ള ക്യൂവിൽ നിന്ന് ബാഗുകളെ ഭദ്രമാക്കി വെച്ച് തിരിച്ചു വന്നു. ആകെ പതിനഞ്ചോളം യാത്രക്കാർ. എല്ലാവരും കേറിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ ഡ്രൈവറും കേറി. 

"എന്റെ പേര്  മോണിക്ക, നിങ്ങളെ സുരക്ഷിതമായി ജാസ്പറിൽ എത്തിക്കാനുള്ള ചുമതല എനിക്കാണ്. അതിന് എല്ലാവരുടെയും സഹകരണം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ സമയം ഉച്ചയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ടര മണി . വൈകുന്നേരം അഞ്ചര മണിയോടെ നമ്മൾ ജാസ്പറിൽ എത്തിച്ചേരുന്നതാണ്. ..." പുഞ്ചിരിയോടെ മോണിക്ക സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. പിന്നെ, തന്റെ കൈയിലുള്ള ലിസ്റ്റ് നോക്കി ഓരോരുത്തരുടെയും പേരു വിളിച്ച് എല്ലാവരും ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി.  

 ആൽബർട്ടയിലെ എഡ്മൻഡണിൽ നിന്നും ജാസ്പറിന്റെ താഴ്വരയിലേക്ക് അഞ്ചു മണിക്കൂർ നീണ്ട ബസ് യാത്ര... ആകെ പതിനഞ്ചു യാത്രക്കാരും... എല്ലാവരും ജാസ്പറിന്റെ മാസ്മരിക സൗന്ദര്യത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെട്ട് യാത്ര തിരിച്ചവർ ... പല ഋതുക്കളിലായി അനേകം തവണ ജാസ്പർ സന്ദർശിട്ടുള്ള മിഷെലും കൂട്ടുകാരൻ പീറ്ററും ഒഴികെ ബാക്കിയെല്ലാവരും ആദ്യമായി പോകുന്നവർ.... മിഷേലിന്റെ വർണനകളിലേക്ക് കാത് കൂർപ്പിക്കുമ്പോൾ 'കാണാൻ പോകുന്ന പൂരം പറഞ്ഞു കേൾക്കണോ ...? " എന്ന ഭാവമായിരുന്നു എന്റെ അടുത്ത സീറ്റിൽ ഇരുന്ന ഗുജറാത്തിയായ ശ്വേതയ്ക്ക്... അതിനാലാവണം കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ബാഗിൽ നിന്നും ആലൂ ബുജിയ എടുത്ത് കൊറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് എനിക്ക് നേരെയും നീട്ടിയത് ആദ്യം നിരസിച്ചെങ്കിലും പിന്നീട് സൗഹൃദത്തിന്റെ ഇടനാഴിയിൽ വെച്ച് ആലൂ ബുജിയ എന്റെ കൈയിലും എത്തി. അപ്പോഴേക്കും വെജിറ്റബിൾ കട്ലറ്റിലൂടെ മുൻ സീറ്റിലിരുന്ന ചൈനക്കാരിയും എന്റെ മോൾ സ്നേഹയും സൗഹൃദത്തിലായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 

 ഇടയ്ക്കൊരു  ഇടത്താവളത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ ബസ് നിർത്തുമ്പോഴേക്കും ബസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന  യാത്രക്കാരിൽ അപരിചിതത്വത്തിന്റെ മഞ്ഞുരുകി സൗഹൃദത്തിന്റെ ഊഷ്മളത പൂത്തുലഞ്ഞു. വഴിയോരത്തെ ടിംസിൽ കേറുമ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ആദ്യം പോകേണ്ടിയിരുന്നത് മൂത്രപ്പുരയിലേക്കായിരുന്നു. വരിയുടെ അറ്റത്തു പോയി നിന്ന് മൂത്രമൊഴിച്ചു പുറത്തു വന്നപ്പോൾ, ഓർഡർ ചെയ്ത കോഫിയും ബേഗലുമായി സുനീത് കാത്തു നിന്നിരുന്നു. പതിനഞ്ചു നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ ഇടവേള കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങളുടെ ബസ് വീണ്ടും പ്രയാണം തുടങ്ങി. 

മൈലുകൾ നീണ്ടു പോകുന്ന ഹൈവേയിലൂടെ കുതിച്ചു പായുകയാണ് ഞങ്ങളുടെ ബസ്. കയറ്റവും ഇറക്കവുമായി വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു പോകുന്ന പാത... ഇരുവശത്തും വിവിധയിനം മരങ്ങൾ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.... വഴിയോരക്കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണും മനസ്സും നട്ടിരിക്കുമ്പോൾ എന്തിനെന്നറിയാതെ ഹൃദയം വിങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു... കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു... 


ഓർമ്മകൾ നാട്ടിലെ യാത്രകളിലെ ദുരിതങ്ങളിലേക്ക്പറന്നു. അവസാനം നടത്തിയ കൊടൈക്കനാൽ യാത്ര അമ്മയും സഹോദരങ്ങളും എല്ലാം ചേർന്നായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ഒന്നു മൂത്രമൊഴിക്കാൻ പല ഹോട്ടലുകൾ കയറിയിറങ്ങേണ്ടി വന്നു. വൃത്തികേടാക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ബാത്ത്റൂമുകളിൽ ഒന്നിൽ കേറിയ പാടെ മോൾ ഇറങ്ങിപ്പോന്നു, പുറത്തു വന്ന് ഛർദ്ദിക്കാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങിനെ മൂന്നാമത്തെയോ നാലാമത്തെയോ ഹോട്ടലിൽ ആണ് സ്ത്രീകളും പ്രായമായ അമ്മയും കുഞ്ഞുങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്ന യാത്രാസംഘത്തിന് മൂക്കു പൊത്തിയെങ്കിലും പ്രാഥമിക കാര്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. 

എന്നെങ്കിലും, നമ്മുടെ നാടും സ്ത്രീകളോടും കുട്ടികളോടും കരുണ കാണിക്കുമെന്നും മൂക്കു പൊത്താതെ , പിടിച്ചു വെക്കാതെ യാത്രയിൽ പ്രാഥമിക കാര്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കാനുള്ള 'കംഫർട്ട് സ്റ്റേഷനുകൾ ' ഉണ്ടാക്കുമെന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാം അല്ലേ...?

അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ നമ്മൾ ജാസ്പറിന്റെ താഴ്വാരത്തിലെത്തുമെന്ന് മോണിക്കയുടെ അറിയിപ്പ് ഉച്ചഭാഷിണിയിലൂടെ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ യാത്രക്കാരെല്ലാം ഒന്നുഷാറായി. പല പല റിസോട്ടുകളിലും ഹോട്ടലുകളിലുമായി കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവരൊക്കെ യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു. അവസാനമായിരുന്നു ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത 'സോ റിഡ്ജ് ഇൻ' . മുറിയിൽ കയറിയ ഉടനെ ക്യാമറയുമായി മോൾ ബാൽക്കണിയിലേക്കു പോയി.  ജനൽക്കർട്ടനപ്പുറം ദൂരെ മഞ്ഞണിഞ്ഞ മാമലകൾ.... ആകാശം താഴ്ന്നിറങ്ങി വന്ന് അവയോട് കിന്നാരം പറയുന്നു.... വെൺമേഘങ്ങൾ പുഞ്ചിരി തൂവി മെല്ലെയൊഴുകുന്നു... ഒരു പ്രണയ കവിതയിലെ നായികയായി അവയ്ക്കൊപ്പം എന്റെ മനസ്സും ഒഴുകി നടന്നു...


Tuesday, June 27, 2017

ഓൾഡ് സ്‌പൈസ് മണമുള്ള ഓർമ്മത്താൾ

                         




'Father's day' കാർഡും അച്ഛനൊരു സ്നേഹസമ്മാനവുമായിട്ടാണ് മോൾ വീട്ടിലെത്തിയത്. സമ്മാനങ്ങൾക്കു പകരമായി അച്ഛന്റെ വക ലഞ്ച് റസ്റ്റോറന്റിൽ ....  ഇക്കാലത്തെ രീതിയിൽ 'അച്ഛൻദിനം' ആഘോഷിക്കുകയാണവർ. 

അവരുടെ ആഹ്ലാദങ്ങളിൽ പങ്കുചേരുമ്പോൾ ഓർമ്മയാഴങ്ങളിൽനിന്നൊരു ഓൾഡ് സ്‌പൈസ് മണം, ചുറ്റിലും പരന്നപോലെ... അത് ഘ്രാണിച്ച് ഒരപ്പച്ചൻ കവിളിൽ മുഖമുരസുന്ന, മുത്തം കൊടുക്കുന്ന കുഞ്ഞായി...  

അപ്പച്ചനെന്നും ഓൾഡ് സ്‌പൈസ് ഷേവിങ്ങ്ക്രീമും അശോകാബ്ലേഡുമാണ് ഷേവ് ചെയ്യാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഷേവുചെയ്തു മിനുസമാക്കിയ കവിളിൽ ഓൾഡ് സ്പൈസിന്റെതന്നെ ആഫ്റ്റർഷേവ് ലോഷനും പുരട്ടും. ദിവസം മുഴുവൻ നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന ആ മണം, അപ്പച്ചനെന്ന അഭിമാനത്തിന്റെ മണം കൂടിയായിരുന്നു...!  രാവിലെയുള്ള ഈ ഷേവിങ്ങ് കാണാനായി അരമതിലിൽ കേറിയിരുന്നിട്ടുള്ള ബാല്യകാലങ്ങൾ.... ഷേവിങ്ങിനു മുൻപുള്ള ഒരുക്കങ്ങളായ മഗ്ഗിൽ വെള്ളം എടുത്തുവയ്ക്കുന്നത്, ക്രീം, റേസർ, ബ്ലേഡ് ഒക്കെയടങ്ങിയ ബാഗ് കൊണ്ടുവയ്ക്കുന്നത് ... എല്ലാം ചെയ്യാൻ അനുവദിച്ചുകിട്ടുമ്പോൾ വലിയ കുട്ടിയായി അംഗീകരിച്ചതിന്റെ അടയാളമായി ഉണ്ടാകുന്ന അഭിമാനം... അപ്പച്ചനെന്നും അങ്ങനെയായിരുന്നു, കുട്ടികളെയും വ്യക്തികളായിത്തന്നെ അംഗീകരിച്ചു പോന്നു. ആശയങ്ങളെയും അഭിപ്രായങ്ങളെയും മാനിച്ചിരുന്നു. 

അപ്പച്ചൻ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ രാവിലെതന്നെ പറമ്പിലേക്കിറങ്ങും. പണിക്കാരോടൊപ്പംനിന്ന് കിളയ്ക്കാനും മറ്റും കൂടും. അവരുടെ കൂടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കും. അതുകണ്ടുനില്ക്കുന്ന കുട്ടികളായ ഞങ്ങളും കൂടെ കൂടും.  ആൺപെൺ വ്യത്യാസമില്ലാതെ ഞങ്ങളെക്കൊണ്ട്  എല്ലാ ജോലിയും ചെയ്യിച്ചു. എല്ലാ ജോലിക്കും അതിന്റേതായ മഹത്ത്വമുണ്ടെന്ന് സ്വയം ചെയ്തു കാണിച്ചിരുന്നു .... 


അപ്പച്ചൻ വീട്ടിലുള്ള അവധിദിവസങ്ങളിൽ വൈകിട്ട്, പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞാൽപ്പിന്നെ ഗാനമേളയാണ്. അപ്പച്ചൻ നന്നായി ബുൾബുളും ഓടക്കുഴലും വായിക്കും. സിനിമാഗാനങ്ങളും ഭക്തിഗാനങ്ങളുമെല്ലാമായി ഞങ്ങളുടെ ഗാനമേള രാത്രി മുഴുവൻ നീളും....  വഴിയിലൂടെ പോകുന്ന സുഹൃത്തുക്കളോ ബന്ധുക്കളോ പാട്ടുകേട്ട് വീട്ടിലേക്കു കേറിവരും. എല്ലാവരെയും സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നപോലെ ഉമ്മറവാതിൽ എപ്പോഴും തുറന്നുകിടക്കും. പാഞ്ചാലിക്കു മാത്രമല്ല, എന്റെ അമ്മയ്ക്കും അക്ഷയപാത്രം കിട്ടിയപോലെയാണ്. എത്ര പേരുണ്ടായാലും ആരൊക്കെ വന്നാലും എല്ലാവർക്കുമുള്ള ഭക്ഷണമുണ്ടാകും അമ്മയുടെ അടുക്കളയിൽ... 


മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷത്താൽ മനസ്സുനിറച്ചിരുന്ന ആ അപ്പച്ചന്റെ കുഞ്ഞായി... ഓർമ്മകളിൽ ഓൾഡ് സ്‌പൈസ് മണവുമായി കാനഡയിലെ അച്ഛൻദിനാഘോഷം... ! 

ആഴങ്ങളിൽനിന്നു പെറുക്കിയെടുത്ത മുത്തുകൾ കൈയിൽപ്പിടിച്ചിരുന്നപ്പോൾ പുഴയൊന്നാകെ കണ്ണിൽനിറഞ്ഞു.... പിന്നെ , ഐ.സി.യുവിലെ തണുപ്പിൽ കവിളിൽ മുഖം ചേർത്തപ്പോൾ, കൈയിൽ അമർത്തിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് വഴുതിപ്പോയ അപ്പച്ചൻ ഓർമ്മകൾ....! 




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...