Saturday, May 27, 2017

ചിതറി വീണ മുല്ല പ്പൂക്കൾ



2017 മെയ് 28 -ലെ ജനയുഗം വാരാന്തത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.  

'അമ്മാ, ഒരൂട്ടം ചോദിക്കട്ടെ.... '

അടുക്കളയിലെ കുഞ്ഞു മേശയിലിരുന്ന് ചൂടുള്ള ദോശ സാമ്പാറിൽ മുക്കി വായിൽ വെക്കുന്നതിനിടയിൽ ചന്തു ചോദിച്ചു 

'ഉം, ന്താ ...?'

'ഇവിടെ ചിക്കൻ ഇരിപ്പുണ്ടോ...?'

'ങേ, ചിക്കനോ... ! അതെന്തിനാണിപ്പോ ചിക്കൻ....? നീ ചിക്കൻ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയോ...?' 

'അതല്ലമ്മാ...'

'പിന്നെന്താ, നിന്നു കൊഞ്ചാതെ  കാര്യം പറ കൊച്ചേ...'  തവയിലെ ദോശയിലേക്ക് നെയ്യിറ്റിച്ചു കൊണ്ട് താൻ പറഞ്ഞു

'അത് എന്റെയൊരു ഫ്രണ്ടിനെ ഇൻവൈറ്റ് ചെയ്യാനാ.... അവന് ഗ്രിൽഡ് ചിക്കൻ ഇഷ്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പൊ തോന്നിയതാ വീട്ടിലേക്ക് ഇൻവൈറ്റ് ചെയ്യാൻ ...'

'അതെന്താ, അവന്റെ വീട്ടിൽ ചിക്കൻ ഗ്രിൽ ചെയ്യില്ലേ...?'

'അമ്മാ, അവൻ ഓർഫനാ, പാരെന്റ്സ്  മരിച്ചു പോയി... '

അതു പറയുമ്പോൾ ചന്തൂന്റെ മുഖത്ത് സങ്കടം തിങ്ങി വിങ്ങി. പെട്ടന്ന് അവനെ ചേർത്തു പിടിച്ച് നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു പറഞ്ഞു....

" നാളെത്തന്നെ വിളിക്കു, നമുക്ക് ചിക്കൻ ഗ്രിൽ ചെയ്യാം. "

'അമ്മാ, ഒരു കാര്യം കൂടി... നാളെ അവൻ വരുമ്പോ അമ്മ പാരന്റ്സിന്റെ കാര്യോന്നും ചോദിക്കരുത് ട്ടാ... '

ചോദ്യഭാവത്തിൽ പുരികമുയർത്തിയപ്പോൾ , ചന്തു പറഞ്ഞു, " അതവന് സങ്കടായല്ലോ... സൊ ചോദിക്കരുത് ,  പ്രോമിസ് മി ... "

'ഇല്ല, ചോയ്ക്കില്ല , പ്രോമിസ്....' ഫ്രീസറിൽ നിന്നും ചിക്കൻ എടുത്ത് പുറത്തു വെക്കുന്നതിനിടയിൽ ചന്തുന് വാക്കു കൊടുത്തു. 

'ഞാനും ഹെല്പ് ചെയ്യാം അമ്മാ.... 'കൂട്ടുകാരനെ സത്ക്കരിക്കാനുള്ള ഉത്സാഹം ചന്തുവിലും നിറഞ്ഞു. 

"ചിക്കനും ചപ്പാത്തിയും സലാഡും മതിയാകുമോ...,  വേറെ എന്തെങ്കിലും ...? '

'മതിയമ്മാ ... ' തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കവിളിലൊരു മുത്തം തന്ന് ചന്തു സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു. 

രാത്രിയിൽ ചിക്കൻ കഷണങ്ങൾ മസാല പുരട്ടി മാരിനേറ്റ് ചെയ്തു വെക്കുമ്പോഴും ആ കുട്ടിയുടെ അച്ഛനമ്മമാർക്ക് എന്താവും പറ്റിയിട്ടുണ്ടാവുക എന്നാലോചിച്ചു തല പുകച്ചു. പിന്നെയും ആകാംക്ഷ അടക്കാനാവാതെ ചന്തുവിന്റെ മുറിയിൽ ചെന്നു. 

'അത് മോനെ, ആ കുട്ടിയുടെ പാരന്റ്സ് എങ്ങിനെയാ മരിച്ചത്... ? '

'സിറിയൻ വാറിൽ മരിച്ചു പോയീന്നാ അവൻ പറഞ്ഞെ... നമ്മടെ അമ്മുനെ പോലൊരു അനിയത്തിക്കുട്ടീം ഉണ്ടായിരുന്നത്രേ.... ബോംബിങ്ങിൽ അമ്മയും കുഞ്ഞനിയത്തിയും  ചിതറിപ്പോണ കണ്ട് പേടിച്ചു നിന്ന അവന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് അച്ഛൻ ഓടിയതാ ന്ന് .... എവിടെയൊക്കെയോ തട്ടിമറിഞ്ഞു വീഴുന്നതിനിടയിൽ വെടിയൊച്ച കേട്ടു. ചോരയിൽ കുതിർന്ന് വീഴുമ്പോ ' രക്ഷപ്പെടൂ....' ന്ന് അച്ഛന്റെ അലർച്ചയിൽ വീണ്ടും ഓടിയെന്ന്. പിന്നെ എങ്ങിനെയോ രക്ഷപ്പെട്ട് ഇവിടെയെത്തിയെന്നാ അവൻ പറഞ്ഞത്.... "

 എന്റെ മടിയിലേക്ക് തലചായ്ച്ച് , ചന്തു തുടർന്നു,

'പാവം ല്ലേ അമ്മാ.... എനിക്ക് അമ്മയില്ലാതെ ഒരു ദിവസം ഓർക്കാൻ പോലും വയ്യ.... അവൻ എങ്ങിനെയാ കഴിയണതാവോ.... !! 

ചന്തുന്റെ മുടിയിലൂടെ വിരലോടിക്കവേ അതു തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിലും .... !

പിറ്റേന്ന്, സ്‌കൂൾ വിട്ട് ചന്തു വരുമ്പോൾ കൂടെ കൂട്ടുകാരനും ഉണ്ടായിരുന്നു.

'ഇതാണ് ഹയാൻ , എന്റെ ഫ്രണ്ട്.... !' ചന്തുവിന്റെ സ്വരത്തിലെ ആഹ്ലാദം ഹയാന്റെ മുഖത്ത് പൂനിലാവായി പടർന്നു.

ഇതെന്റെ അമ്മയെന്ന് ചന്തു പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഭാരതീയ രീതിയിൽ കൈകൂപ്പി ഹയാൻ നമസ്ക്കാരം പറഞ്ഞത് അത്ഭുതമായി. 

' ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചതാണമ്മാ.... ഇങ്ങോട്ടു വരുമ്പോ നമ്മൾ എങ്ങിനെയാ വന്ദനം പറയുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചു. ഞാൻ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. " വിടർന്ന ചിരിയോടെ പറഞ്ഞ് ചന്തു ഹയാന്റെ തോളിൽ തട്ടി.   

'കൈ കഴുകി വന്നോളൂ, കഴിച്ചിട്ടാവാം വിശേഷം പറച്ചിൽ.... ' രണ്ടു പേരുടെയും ബാഗുകൾ വാങ്ങുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. 

ഗ്രിൽഡ് ചിക്കനും ചപ്പാത്തിയും സലാഡും ചന്തൂനുള്ള ദാൽക്കറിയും മേശപ്പുറത്തു നിരത്തുമ്പോഴേക്കും കൈകഴുകി എത്തിയ ഹയാന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നത് ഞാൻ കാണാതിരിക്കാനാവണം മുഖം താഴ്ത്തിയത്. ഉടനെ വർത്തമാനം സ്‌കൂൾ വിശേഷങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഹയാൻ തന്റെ മുറി ഇംഗ്ലീഷിൽ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഇടയ്ക്കിടെ ഏതോ ഓർമ്മകളിൽ വീണു പോകുമ്പോൾ  അവനെ തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ ചന്തു ഓരോ തമാശകൾ പറഞ്ഞു. 

"വളരെ നാളുകൾക്കു ശേഷമാണ് ഇതു പോലെ രുചിയോടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് ..." ഹയാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഉള്ളിൽ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ മുട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ, ചന്തുനു കൊടുത്ത വാക്കു പാലിക്കാൻ മൗനം പാലിച്ചു. 

'എന്നും ഞാൻ തന്നെ ഉണ്ടാക്കുന്ന നൂഡിൽസും പാസ്തയും.... അല്ലെങ്കിൽ പിസയും ബർഗറും... അമ്മയുണ്ടാക്കിത്തരുന്നത് കഴിക്കാൻ കൊതിയായപ്പോഴാ ഇന്നലെ ചന്തുനോട് പറഞ്ഞത്....  ചന്തുന്റെ അമ്മയെ ഞാനൊന്ന് ഹഗ് ചെയ്തോട്ടെ.... ?" 

ഹയാനെ അണച്ചു പിടിച്ച് നെറ്റിയിലൊരു മുത്തം കൊടുക്കുമ്പോൾ എന്റെ മാത്രമല്ല ഹയാന്റെയും ചന്തൂന്റെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയിരുന്നു... !

സോഫയിൽ എന്നോടു ചേർന്നിരുന്ന് ഹയാൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.... " പ്രാണനും കൊണ്ട് ഓടുമ്പോൾ എവിടേക്ക് എന്നൊരു ചിന്തയേയില്ലായിരുന്നു. ഏതൊക്കെയോ വഴികളിലൂടെ, സ്ഥലങ്ങളിലൂടെ ഒക്കെ ഓടി.... വഴിയിൽ വണ്ടികൾ കത്തുന്ന മണം.... മാസം കരിയുന്ന മണം..... അപരിചിതരായ ആളുകൾ .... എല്ലാരും ഓട്ടം തന്നെ.... പ്രാണനു വേണ്ടിയുള്ള ഓട്ടം.... പലപ്പോഴും ശവങ്ങളിൽ തട്ടി വീണു... ഭീതിയോടെ പിടഞ്ഞോടി... ചിലപ്പോഴൊക്കെ ശർദ്ധിച്ച് വഴിയിൽ കുഴഞ്ഞു വീണു... വീണ്ടും എണീറ്റ് ഓടി.... ആൾക്കൂട്ടത്തിനൊപ്പം ഓടിയോടി മരിച്ചു പോകുമെന്ന് തോന്നി.... നെഞ്ചു വന്ന് തൊണ്ടയിൽ മുട്ടി ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു വീണു.... പിന്നെ, ബോധം വരുമ്പോൾ ഒരു ടെന്റിനുള്ളിൽ ആയിരുന്നു. മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ അപ്പോഴും കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു. ..... " 

ഇടയിൽ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെണീറ്റു വന്ന അമ്മു, എന്റെ മടിയിൽ കേറിയിരുന്നു.... ഒരു കൈ കൊണ്ടവളെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. 

അമ്മുവിൻറെ കാലിൽ തലോടി ഹയാൻ തുടർന്നു, ' ഹസ്നയും  ഇതു പോലൊരു സുന്ദരി വാവയായിരുന്നു. ഞാൻ സ്‌കൂളിൽ നിന്നു വരുമ്പോ അമ്മയോടൊപ്പം വീടിന്റെ വാതിൽക്കൽ കാത്തു നിൽക്കും. ഞാനെത്തുമ്പോ ഓടിവന്ന് മേത്തു പിടച്ചു കേറും. ഉമ്മ വെക്കും, മാന്തും.... ' ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ലയിച്ചെന്നോണം ഒരു നിമിഷം ഹയാൻ നിശബ്ദനായി. 

'ആ ടെന്റിൽ നിന്ന് കാനഡ സർക്കാർ ദത്തെടുത്തതാണ് എന്നെ.... എനിക്ക് പതിനെട്ടു വയസു കഴിഞ്ഞതിനാൽ ഒരു ഒറ്റ മുറി ഫ്ലാറ്റിൽ തനിച്ചാണ് താമസം. പഠനം കഴിയുന്നതു വരെയുള്ള എന്റെ ചിലവുകളെല്ലാം കാനഡ സർക്കാർ ഏറ്റെടുത്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ.... ആരുമില്ലാതെ ഒറ്റക്കിങ്ങിനെ... സ്‌കൂളിൽ എനിക്കാകെയുള്ള ഒരു ഫ്രണ്ടാ ചന്തു...." വിതുമ്പുന്ന ഹയാനെ മറുകൈ കൊണ്ട് ചേർത്തു പിടിക്കുമ്പോൾ എതിരിലെ സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്ന ചന്തു നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകൾ രണ്ടു കൈകൊണ്ടും അമർത്തിത്തുടക്കുകയായിരുന്നു.

'എനിക്കിപ്പഴും അറിയില്ല, എന്തിനാ ഈ യുദ്ധങ്ങളെന്ന്... എന്നെപ്പോലെ ഒരുപാടു കുട്ടികൾക്ക് വീടും അച്ഛനമ്മമാരും എന്തിന് ജന്മദേശം തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടു.... ആരുമില്ലാതായി.... രാത്രിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുമ്പോ ,  പേടിച്ചു കരയുമ്പോ ചേർത്തു പിടിക്കാൻ , സങ്കടം വരുമ്പോ മടിയിൽ തല വെച്ചു കിടക്കാൻ.... സന്തോഷം വരുമ്പോ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുമ്മ വെക്കാൻ .... ആരുമില്ലാതായി... അച്ഛനോ അമ്മയോ ആരും...! ' 

'നീ ഇവിടെ താമസിച്ചോ ഹയാൻ... എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അനിയത്തിയുമെല്ലാം ഇനി നിന്റെയുമാണ്....." ചന്തു അങ്ങിനെ പറഞ്ഞത് ആത്മാർത്ഥമായി തന്നെയെന്ന് അവന്റെ മുഖം വെളിപ്പെടുത്തി. 

'പക്ഷേ, എനിക്കങ്ങനെ എവിടെയും താമസിക്കാൻ പറ്റില്ല ചന്തു.... ഒരു രാത്രി പോലും എന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നും മാറി നില്ക്കാൻ പറ്റില്ല. അങ്ങിനെ സ്ലീപ് ഓവർ ചെയ്യണമെങ്കിൽ പോലും മുൻകൂട്ടി അപേക്ഷിച്ച് അനുവാദം വാങ്ങണം. കാനഡ സർക്കാരല്ലേ ഇപ്പൊ എന്റെ അച്ഛനുമമ്മയുമെല്ലാം...." 

ഹയാന്റെ വാക്കുകൾ വേദനയിൽ നേർത്തു വന്ന് ഗദ്ഗദമായപ്പോൾ,  പുറത്ത് ആ വേദന ഏറ്റു വാങ്ങി വിറങ്ങലിച്ചു പോയ  പ്രകൃതിയുടെ കണ്ണുനീർ ഇലത്തുമ്പുകളിൽ ഉറഞ്ഞു നിന്നു .... !!

  

Sunday, May 21, 2017

യാത്രാമൊഴി



ഡോ. ഹാൻസിന്റെ മുറിയിൽനിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ കണ്ണിൽ ഇരുട്ടു നിറഞ്ഞ് കാഴ്ച മങ്ങിയിരുന്നു. വീണുപോകുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ വേച്ചുവേച്ചാണ് കാത്തിരിപ്പുമുറിയിലെ കസേരയിലേക്കിരുന്നത്. സർക്കസ് കൂടാരത്തിനുള്ളിലെ മരണക്കിണറിനകത്തെന്നപോലെ ചുറ്റുമിരിക്കുന്നവർ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കറക്കത്തിന്റെ വേഗത്തിൽ അസഹ്യതയോടെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു... 

ഡോ. ഹാൻസ് എന്തൊക്കെയാണ് പറഞ്ഞതെന്ന് ഓർമ്മയിൽ പരതി. മുൻപൊരിക്കൽ മുറിച്ചും കരിച്ചും കളഞ്ഞ അർബുദത്തിന്റെ നീരാളിക്കൈകൾ വീണ്ടും വളർന്നുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മുലകളിൽ നിന്ന് അന്നനാളത്തിലേക്ക് നീണ്ടിരിക്കുന്നു. വളർന്നുവളർന്ന് തന്നെ കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുക്കാനായിരിക്കുന്നു... !  അതിനിനി അധികനാളില്ല.... ! 

കൈയിൽ അനുഭവപ്പെട്ട സ്നേഹത്തലോടലിൽ കണ്ണു തുറന്നു. ജയ , അനിയത്തിയാണ്.... വാത്സല്യത്തോടെ പുഞ്ചിരി തൂവി അവൾ എന്റെ കവിളിൽ കൈ ചേർത്തു. അവൾ എപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്, അമ്മക്കസേരയിൽ പെട്ടെന്ന് കേറിയിരിക്കും, അമ്മത്തണുപ്പിൽ ചേർത്തുപിടിക്കും. എന്റെയുള്ളിലെ കുഞ്ഞ് ആ ചേർത്തുപിടിക്കലിൽ അലിഞ്ഞുനില്ക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയാം,  സങ്കടക്കടലിലെ തിരമാലകൾ ശാന്തമാകുമെന്നും... ! എന്റെ കവിളിൽ ചേർത്ത അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് ഉമ്മവെച്ച് ... ആ തണുപ്പിൽ ആശ്വസിച്ചങ്ങിനെ കുറച്ചു നേരംകൂടെ  ഇരുന്നു.... പിന്നെ അവളുടെ കൈയുടെ സ്നേഹബലത്തിൽ തൂങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടന്നു....

കാറിലിരിക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്നാണ് എല്ലാവരെയും കാണണം എന്നു തോന്നിയത്. എൻറെ കൂടപ്പിറപ്പുകൾ, കൂട്ടുകാർ , ബന്ധുക്കൾ ... എന്റെ ജീവിതവഴിയിൽ കൂടെ നടന്നവർ, പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നവർ ... എല്ലാവരെയും ഒരിക്കൽക്കൂടെ ഒന്ന് കാണാൻ.... എനിക്ക് നല്കിയ സ്നേഹത്തിന് , ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷത്തിന് നന്ദി പറയണമെന്ന് തോന്നിയത്.  അനിയത്തിയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്കും ഉത്സാഹം.... 

വീട്ടിലെത്തുന്നതിനു മുൻപേ വിളിക്കാനുള്ളവരുടെ ലിസ്റ്റ് തയ്യാറാക്കി. ആരെയും വിട്ടുപോയിട്ടില്ലെന്ന് വീണ്ടുംവീണ്ടും ഉറപ്പു വരുത്തി. വീട്ടിൽ എത്തിയപാടെ ഫോണിനു മുന്നിലേക്കു പോയ എന്നെ ജയ തടഞ്ഞില്ല. അവൾക്കും അറിയാമല്ലോ, എനിക്കിനി വെറുതെ കളയാൻ ഒരു നിമിഷംപോലുമില്ലെന്ന്...! 

ലിസ്റ്റിലെ എല്ലാവരെയും ഒറ്റയിരുപ്പിനുതന്നെ വിളിച്ചു. 'ഗുഡ് ബൈ പാർട്ടി ' എന്നു കേട്ടപ്പോൾ ചിലരൊക്കെ അസ്വസ്ഥരായെങ്കിലും 'സ്നേഹത്തോടെ യാത്രയാക്കാൻ വരൂ ...' എന്ന അപേക്ഷ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഓർമ്മയുടെ അങ്ങേത്തലയ്ക്കൽനിന്ന് ഒരു മുഖം തെളിഞ്ഞുവന്നതപ്പോഴാണ്. അജിത് - അജിയെന്ന് ഞാൻ വിളിച്ചിരുന്ന കൂട്ടുകാരൻ. വെറുമൊരു കൂട്ടുകാരനല്ലായിരുന്നു അജിയെനിക്ക്. എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്ന, പറയാൻ കഴിയുമായിരുന്ന കൂട്ടുകാരൻ...!   ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരുനാൾ അകന്നുപോയ ആ കൂട്ടുകാരനെ ഒന്നുകൂടെ  കാണണമെന്നും അജിയുടെ പാട്ടുകൾ കേട്ട് കണ്ണും മനസ്സും നിറയ്ക്കാനും തോന്നിയ മോഹം ജയയോട് പറഞ്ഞു. അജിയെ കണ്ടുപിടിക്കുന്ന കാര്യം അവൾ ഏറ്റെടുത്തു....

.....................................

'ഒരു വട്ടം കൂടിയെന്നോർമ്മകൾ മേയുന്ന 
തിരുമുറ്റത്തെത്തുവാൻ മോഹം.... ' 

പിന്നണിയിൽ യേശുദാസ് എന്റെ മനസ്സ് വിരുന്നുകാർക്കു മുന്നിൽ തുറന്നിട്ടു. ഓരോരുത്തരും അടുത്തു വന്ന് കൈ പിടിച്ച്, പഴയ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുചിരിച്ചു... ഇടയ്ക്ക് ചിലരുടെ നിറയുന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടില്ലെന്ന് അവഗണിച്ചു. എല്ലാവരോടും സന്തോഷമായി യാത്ര പറയണം. ഇന്നത്തെ ദിവസം, തന്റെ ബാല്യത്തിലൂടെയും കൗമാരയൗവനത്തിലൂടെയും ഒന്നോടിപ്പോയിവരണം. അന്നത്തെപ്പോലെ കളിതമാശകൾ പറഞ്ഞ്, കുസൃതികൾ ഓർത്തോർത്ത് മനസ്സു നിറയെ സന്തോഷിക്കണം.... കരയരുതെന്ന് പറഞ്ഞുപഠിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ അനുസരണക്കേട് കാട്ടി എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ വിരുതെടുത്തു എന്റെ മനസ്സ്.

വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം കാണുമ്പോഴും അജിക്ക് വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. അന്നത്തെപ്പോലെതന്നെ ചിരിച്ച്, വർത്തമാനം പറഞ്ഞ്.... അവനങ്ങനെ നിന്നപ്പോഴും, എന്റെ അന്നത്തെ പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ടുകൾ ഓരോന്നായി പാടിയപ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണിലെ വികാരമെന്തെന്ന് വേർതിരിച്ചറിയാൻ എനിക്കു കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

'അരികിൽ നീയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്നു ഞാൻ
ഒരു മാത്ര  വെറുതെ നിനച്ചുപോയി....'

എന്നു പാടുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നത് എന്റെ തോന്നൽ മാത്രമായിരുന്നോ...? !

പാട്ടിനു ശേഷം അടുത്തു വന്ന അജിയോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു ,  ' പറയൂ, എന്തേ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോയത്? എവിടെയായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം...? "

എന്റെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് , അതിൽ മൃദുവായി ഉമ്മ വെച്ച് അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നു കുറച്ചു നേരം ..... പിന്നെ മെല്ലെ പറഞ്ഞു, " നീ മനുവിനെ പ്രണയിക്കുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞ ദിവസമാണ് ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. നീയത് അറിയാതിരിക്കാനാണ് അകന്നുപോകേണ്ടിവന്നത്... " ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ കണ്ണോടിച്ച് അജി ചോദ്യഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കി.... "മനു...? "

ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ മറുപടിയൊതുക്കിയതിൽ അമ്പരന്ന് എന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ച അജിയുടെ കൈകൾ വിറയ്കുന്നതും കണ്ണുകൾ നിറയുന്നതും കാണാതിരിക്കാൻ ഇറുകെ പൂട്ടിയ എന്റെ കണ്ണിമകൾക്കു മീതെ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും ചുംബനം നല്‌കി അജി യാത്രാമൊഴി ചൊല്ലി.....

ഗുഡ്ബൈ പാർട്ടിയിൽ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞ്, സന്തോഷങ്ങളുടെ ചില മുഹൂർത്തങ്ങൾ വീണ്ടുമറിഞ്ഞ് വേദനകളില്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് പോകാൻ ഞാനും  തയ്യാറായിരിക്കുന്നു.... !!

ജീവിതമേ വിട...  !











Sunday, April 16, 2017

വേലിക്കെട്ടിനപ്പുറത്തേക്ക് നീളുന്ന വിഷു ആഘോഷങ്ങൾ

 ഗൾഫ് ഫോക്കസ് - ഏപ്രിൽ 2017ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് 


വിഷുവും ഗൃഹാതുരതയിൽ നിറയുന്ന ബാല്യകാല ഓർമ്മകൾ തന്നെയാണ് എനിക്ക്. വേലിക്കെട്ടിനപ്പുറത്തേക്ക് നീളുന്ന സാഹോദര്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും മധുരം നിറയ്ക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ.... ! പട്ടുപാവാടയിൽ നിറയുന്ന ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ ...! കൂട്ടുകൂടി പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന നിഷ്കളങ്കതയുടെ ഓർമ്മകൾ ...! 

തെക്കേലെ ബാലൻ മാമൻ രണ്ടു ദിവസം മുന്നേ വാങ്ങി വരുന്ന പടക്കങ്ങളിൽ തുടങ്ങുന്നു ഞങ്ങളുടെ വിഷു. ഗീത ചേച്ചിയോടും സന്തോഷ്‌ ചേട്ടനോടുമൊപ്പം ഞാനും അനിയന്മാരും കിഴക്കേതിലെ നാസറും സലീമിക്കായും സോഫിയും  പിന്നെ റീന, ജില്ലൻ, ജിസി, നൗഷാദ് അങ്ങിനെ കുട്ടിപ്പട്ടാളത്തിന്റെ ഒരു നീണ്ട നിര തന്നെയുണ്ടാവും പടക്കം പൊട്ടിക്കാൻ....  

വിഷുത്തലേന്ന്, എല്ലാ വീട്ടിലും വൃത്തിയാക്കലും പറമ്പൊക്കെ അടിച്ചുവാരിക്കൂട്ടി തീയിടലും ഒക്കെയായി മുതിർന്നവർ തിരക്കിലാകും. അതിനിടയ്ക്ക് വേലിക്കൽ നിന്നുള്ള കുശലം പറച്ചിലും എന്നത്തേയും പോലെ തന്നെയുണ്ടാവും.  ബാലൻ മാമന്റെ വീട്ടിൽ കണി വെക്കാനുള്ള കൊന്നപ്പൂ വിടരുന്നത് കിഴക്കേലെ മൂസാക്കാന്റെ വീട്ടിലാണ്. ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ എല്ലാരും കൂടിയാണ് ആ കൊന്നപ്പൂക്കളെ ശ്രദ്ധയോടെ പറിക്കുന്നതും  താഴെ വീഴാതെ സൂക്ഷിച്ച് ബാലൻ മാമന്റെ വീട്ടിലെത്തിക്കുന്നതും..... മാങ്ങയും ചക്കയുമെല്ലാം ഞങ്ങളുടെ പറമ്പിൽ നിന്നും പറിക്കും. ചിലപ്പോഴൊക്കെ കൈതച്ചക്ക അഥവാ പൈനാപ്പിളും ഉണ്ടാവും.... 

രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതിരുന്നു പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക് കൂട്ടായി നാട്ടുവിശേഷങ്ങളുമായി അച്ഛനമ്മമാരും ഉണ്ടാവും. ഇടയ്ക്ക് ഉറങ്ങിപ്പോയാലും രാവിലെ കണി കാണാൻ കൊണ്ടു പോകാൻ ഗീത ചേച്ചിയോ സന്തോഷ്‌ ചേട്ടനോ വരും. ആരാണാദ്യം കണി കാണുക എന്നായിരുന്നു അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ മത്സരം. അതിനായിട്ടാണ് രാത്രി ഉറക്കമൊഴിച്ചിരിക്കുന്നത്‌.  

കണി കാണുന്നത് , ബാലൻ മാമന്റെ വീട്ടിലാണെങ്കിലും ഉച്ചയ്ക്ക് സദ്യ നന്ദിനിയുടെ വീട്ടിലാണ്. കുറെ വർഷങ്ങളായുള്ള പതിവ് അങ്ങിനെയാണ്. അപ്പൂപ്പന്റെ കാലത്തു മുതലുള്ള ശീലമാണത്. അന്നൊരിക്കൽ പള്ളിയിൽ പോയി തിരിച്ചു വന്ന അപ്പൂപ്പൻ വിശന്നു തളർന്നിരുന്നു. തറവാടു വരെ നടക്കാനുള്ള ശേഷി പോലും ഇല്ലായിരുന്നുത്രേ. കടവിലെ ഞങ്ങളുടെ വീട് അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. കടവിൽ തന്നെയുള്ള പ്രഭാകരന്റെ ചായക്കടയും വിഷു കാരണം അന്നു തുറന്നിരുന്നില്ല. അതിനടുത്തു തന്നെയായിരുന്നു നന്ദിനിയുടെ വീടും... അന്ന്, നന്ദിനിയുടെ അച്ഛൻ , അപ്പൂപ്പന്റെ വഞ്ചിക്കാരനായിരുന്നു. അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്ന അപ്പൂപ്പൻ വിശക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. അവർ ഉടനെ ഉണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം കൂട്ടി അപ്പൂപ്പന് ഊണു കൊടുത്തു. അന്ന്, അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞുത്രേ, എല്ലാ വിഷുവിനും ഉണ്ണാൻ വരുമെന്ന് ....! വെറുതെ പറഞ്ഞതാവും എന്നു കരുതി കാര്യമാക്കാതെ വിട്ടു നന്ദിനിയുടെ വീട്ടുകാർ. എന്നാൽ, അടുത്ത വർഷം അപ്പൂപ്പൻ ഉണ്ണാൻ ചെന്നപ്പോഴാണ് അവർ അന്തം വിട്ടു പോയതെന്ന് ലക്ഷിയമ്മ എപ്പോഴും പറയും. 

അപ്പൂപ്പന്റെ മരണ ശേഷമാണ് കടവിൽ വീടു വെക്കുന്നതും അമ്മൂമ്മയും മക്കളും അങ്ങോട്ടു താമസം മാറ്റുന്നതും.... ലക്ഷ്മിയമ്മയായിരുന്നു അമ്മൂമ്മയുടെ സഹായി. കാലം കടന്നു പോകെ, മക്കളായ ഓമനയും നന്ദിനിയും വീട്ടിലെ സഹായികളായി മാറി. അപ്പോഴും അപ്പൂപ്പൻ തുടങ്ങി വെച്ച വിഷു ഊണ് മുടക്കിയിരുന്നില്ല. ഇപ്പോഴും വിഷുവിന്റെ ഊണ് നന്ദിനിയുടെ വീട്ടിൽത്തന്നെ.... 

വിഷുക്കാലം ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ കാപ്പ് (കെട്ട്, ചാല് എന്നൊക്കെ ചിലയിടങ്ങളിൽ പറയും ) കലക്കുന്ന സമയം കൂടിയാണ്. കൃഷിക്കു ശേഷം വയലുകളിൽ മീനും ചെമ്മീനും ഒക്കെ വളർത്തും. അവ ഇടയ്ക്കിടെ പിടിക്കുകയും വില്ക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യും. കാപ്പു കലക്കൽ എന്നത് , പണിക്കാർക്കായി കാപ്പ് വിട്ടു കൊടുക്കുന്നതാണ്. നാട്ടുകാരും ഇതിൽ പങ്കു ചേരും. അന്ന് കിട്ടുന്നതെല്ലാം പിടിക്കുന്നവർക്കുള്ളതാണ്. കാപ്പുകലക്കൽ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ, അടുത്ത കൃഷിക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങളാണ്. ഇപ്പോൾ കൃഷിയില്ലെങ്കിലും കാപ്പ് ഉണ്ട്. കാപ്പ് കലക്കൽ ഒരു ഉത്സവം പോലെയാണ് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ.... 

പ്രവാസ ജീവിതത്തിൽ എനിക്കു നഷ്ടപ്പെടുന്നത്, കണിക്കൊന്നയുടെ മഞ്ഞൾപ്രസാദം മാത്രമല്ല, ബാലൻ മാമന്റെ വീട്ടിലെ വിഷുക്കണിയും മൈഥിലിമാമി തരുന്ന വിഷുക്കട്ടയുടെ മാധുര്യവും നന്ദിനിയുടെ വീട്ടിലെ ഊണിന്റെ സ്നേഹവും അയൽവക്ക സാഹോദര്യത്തിന്റെ നൈർമല്യവും  എല്ലാമെല്ലാമാണ്. 

     
കാനഡയിലെ ഫ്ലാറ്റിലിരുന്ന്, വ്യർത്ഥമെന്നറിഞ്ഞും ഞാനെന്റെ ബാല്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ കൊതിക്കുന്നു. ഒരുമയുടെയും സഹവർത്തിത്വത്തിന്റെയും നല്ല നാളുകൾ ഇനിയുമുണ്ടാകും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ .... 

എന്നു വെച്ച് കാനഡയിൽ വിഷു ഇല്ലാന്നല്ല കേട്ടോ... ഇവിടെ വിഷു ആഘോഷിക്കാൻ ആഴ്ചയവസാനമാകാൻ കാത്തിരിക്കണം. അതു ചിലപ്പോൾ വിഷുവിന് മുൻപേയും ആകും. ഗ്രേറ്റർ റ്റൊറന്റോ ഏരിയയിലെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമായ ഞങ്ങളുടെ മിസ്സിസാഗയിൽ പോലും ഒരുപാട് മലയാളി സംഘടനകൾ ഉണ്ട്. എല്ലായിടത്തും ഓടി നടന്ന് സദ്യ കഴിക്കേണ്ടത് ഒരേ ആളുകൾ തന്നെയല്ലേ.... അപ്പൊ പല പല ദിവസങ്ങളിലായി വിഷു ആഘോഷിക്കും ഞങ്ങൾ. പ്രധാനമായും സദ്യയാണ്. പിന്നെ, കുട്ടികളുടെ കലാപരിപാടികളും... ഞങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ കുട്ടികളും ഓടിയോടി വിഷമിക്കും, എല്ലായിടത്തും പരിപാടി നടത്തേണ്ടതും ഒരേ കുട്ടികൾ തന്നെയാണല്ലോ...  ! മിസ്സിസ്സാഗയിൽ മാത്രമല്ല ട്ടോ, അടുത്തുള്ള മറ്റു നഗരങ്ങളിലും ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ് അവസ്ഥ... അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടിയോടി, സദ്യ കഴിച്ചു കഴിച്ചു മലയാളികൾ ക്ഷീണിക്കും.... 

ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും വിഷുവും ഓണവുമൊക്കെ എന്നും ഗൃഹാതുരതയുടെ നാളുകളാണ്. അലമാരിയുടെ അടിത്തട്ടിൽ മാറ്റി വെച്ചിരിക്കുന്ന സെറ്റ് സാരി, മുണ്ടും ഷർട്ടും പട്ടുപാവാട തുടങ്ങിയവ പുറത്തെടുക്കാൻ കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങൾ കൂടിയാണിത്. അവ നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിക്കാറുണ്ട് , ഞങ്ങൾ കാനഡ മലയാളികൾ... ! പേപ്പർ ഇലയിലെ സദ്യയും പേപ്പർ കപ്പിലെ പായസവും കഴിച്ച് നാട്ടിലെ വിഷു ഓർമ്മകളിൽ മുങ്ങിത്താഴും. പിന്നെയോ, അറുപതുകളിലെയും എഴുപതുകളിലെയും കുടിയേറ്റക്കാരായ മലയാളികൾ പറയുന്നത് കേട്ട്,   ഇതെങ്കിലും കിട്ടുന്നല്ലോ എന്നാശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യും. അന്നൊക്കെ വാഴയിലയിലെ സദ്യയൊന്നും സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഇല്ലായിരുന്നെന്നും  ഒരുപിടി കുത്തരിച്ചോറ് കിട്ടിയെങ്കിൽ എന്നു കൊതിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും പഴയ തലമുറയിലെ ആൾക്കാർ പറയുന്നു.


എവിടെയെങ്കിലും ആരെങ്കിലും മലയാളം പറയുന്നതു കേട്ടാൽ, ഓടിച്ചെന്ന് കൂട്ടുകൂടുന്ന ഒരു തലമുറയും മലയാളം കേട്ടാൽ അവിടെ നിന്നും മാറിപ്പോകുന്ന തലമുറയും ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നുവത്രെ. അതു കഴിഞ്ഞ് എവിടെത്തിരിഞ്ഞാലും മലയാളിയെ കാണുന്ന കേൾക്കുന്ന തലമുറയായി ഇപ്പോൾ... മലയാളി സംഘടനകളും മലയാളി ഹോട്ടലുകളും കടകളുമൊക്കെ ധാരാളമായി. എന്നിട്ടും കണക്കെടുപ്പിൽ ഇങ്ങിനെയൊരു ഭാഷയും അതു സംസാരിക്കുന്ന ആളുകളും ഇവിടെയില്ല. തമിഴ്, തെലുങ്ക്, പഞ്ചാബി, ഗുജറാത്തി, ബംഗാളി, ഒറിയ തുടങ്ങിയ ഇതര ഭാഷകളും ആളുകളും ഇവിടുത്തെ കണക്കെടുപ്പിലുണ്ട്. എന്നാണാവോ എന്റെ മാതൃഭാഷ 'മലയാളം' ആണെന്ന് മലയാളികൾ സമ്മതിക്കുന്നത്  ... !!

വ്യക്തിപരമായി വിഷു, എന്റെ മോളുടെ ജന്മദിനം കൂടിയാണ് ... അതിനാൽ വിഷുവിന് വീട്ടിൽ സദ്യയുണ്ടാക്കുന്ന പതിവുണ്ട്. മോളുടെ ഇഷ്ടാനുസരണം പതിനഞ്ചു കൂട്ടമോ പത്തൊമ്പതു കൂട്ടമോ കറികളും ഒന്നോ രണ്ടോ പായസവുമൊക്കെയായി... അന്നത്തെ മെനു മോളുടെ ഇഷ്ടത്തിനാണ്.... അതിനാൽ, ഒരു ലീവ് വിഷു ദിവസത്തിനായി മാറ്റി വെക്കും. വിഷു മാത്രം ആ ദിവസം തന്നെ ആഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യും.

ദുഖവെള്ളിയും ഈസ്റ്ററുമൊക്കെ ചേർന്ന  'ലോങ്ങ് വീക്കെൻഡിലാണ് ഇത്തവണ  വിഷു. എല്ലാ വായനക്കാർക്കും വിഷു - ഈസ്റ്റർ ആശംസകൾ... !










Tuesday, April 4, 2017

അമ്മയുടുപ്പ്


കുട്ടികളിൽ ആർക്കെങ്കിലും അസുഖമാവുമോ ...!

നാനൂറ്റി മൂന്ന് ഹൈവേയിലൂടെ അതിവേഗം കാറോടിക്കുമ്പോൾ , ഫോണിലൂടെ കേട്ട പീറ്ററിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ നോവായിരുന്നു ലിസ്സിന്റെ മനസ്സിൽ ....

'ഒന്നിവിടെ വരെ വരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാവുമോ ' പീറ്ററിന്റെ ചോദ്യത്തിലെ വേവലാതിയുടെ തിരിച്ചറിവിൽ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നതാണ് സത്യം . വസന്തത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ കരിഞ്ഞു പോയൊരു തായ് വൃക്ഷമായിരുന്നു  പീറ്റർ .... !

ബബിതയുടെ മരണശേഷം, പീറ്റർ കുട്ടികളിലേക്ക് ഒതുങ്ങിക്കൂടുകയായിരുന്നു. അവരുടെ വിവാഹ വാർഷിക ദിനത്തിലായിരുന്നു നിശബ്ദമായി, ക്ഷണിക്കാത്ത അതിഥിയായി മരണം  ആ വീട്ടിലേക്കു വന്നത്.

എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കളെയും പാർട്ടിക്ക് ക്ഷണിച്ചിരുന്നു. ബബിതയും പീറ്ററും നവദമ്പതികളെപ്പോലെ....  മൂന്നു കുഞ്ഞുങ്ങളും ചിത്രശലഭങ്ങളായി അവിടെയാകെ പാറി നടന്നു. പാർട്ടിക്കു മുൻപേ തന്നെ കുടുംബ ചിത്രമെടുക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കിയിരുന്നു. താൻ എത്തുമ്പോൾ വിവിധ പോസിലുള്ള കുടുംബ ചിത്രങ്ങളുടെ അവസാന ഘട്ടമെത്തിയിരുന്നു. അഭിപ്രായങ്ങൾ പറഞ്ഞും കളിയാക്കിയും പൊട്ടിച്ചിരിയുടെ ഉത്സവം തീർത്ത് ചുറ്റും കൂടിയിരുന്ന കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കൂടിയപ്പോൾ ബബിതയിലെ ഉത്‌സാഹവും പ്രസരിപ്പും ചുറ്റുമുള്ളവരിലേക്കും പകർന്നാടിയിരുന്നു...

പാർട്ടി കഴിഞ്ഞ് ശുഭരാത്രിയും നേർന്ന് വീട്ടിലെത്തുന്നതിനു മുൻപേ, പീറ്ററിന്റെ കോൾ,

'ബബിതക്ക് ഒരു വല്ലായ്മ, പാരാമെഡ് എത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവർ അവളെ  ക്രെഡിറ്റ് വാലി ആശുപത്രിയിലേക്കാണ് കൊണ്ടു പോകുന്നത് ...."

ധൃതിയിൽ വണ്ടി തിരിച്ച് ആശുപത്രിയിൽ എത്തുമ്പോൾ അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിൽ ബബിതയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഐ.ഡി കാർഡ് കാണിച്ച് അകത്തു കയറുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... ! മരണ വാർത്ത പീറ്ററിനെ അറിയിക്കാനുള്ള കെല്പുണ്ടായിരുന്നില്ല തനിക്ക്...

പോലീസ് വാഹനത്തിന്റെ സൈറണും ലൈറ്റും കണ്ടാണ് പരിസര ബോധത്തിലേക്ക് വന്നത്. അപ്പോഴേക്കും അവർ മുന്നിൽ കടന്ന് മാർഗ്ഗ തടസ്സം ചെയ്തിരുന്നു. ഹൈവേയിൽ നിന്നും പുറത്തു കടന്ന് ഹൊറൊന്റാറിയോ റോഡിലാണ് താനെന്ന് അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്. തുളുമ്പിയൊഴുകിയ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് , താനൊരു ഡോക്ടർ ആണെന്ന ഐഡന്റിറ്റി കാർഡ് കാണിച്ചു നോക്കി. എന്നിട്ടും സ്പീഡ് ടിക്കറ്റ് എഴുതി തന്ന്, കൂടെ കുറച്ച് ഉപദേശവും തന്നാണ് അവർ പോകാൻ അനുവദിച്ചത്.

ബബിതയുടെ വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ, പതിവു പോലെ കുട്ടികൾ ഓടി വന്നില്ല. ആശങ്കയോടെ ഒരു നിമിഷം, വാതിൽക്കൽ നിന്നു, പിന്നെ പതിയെ മുൻവാതിൽ തള്ളി നോക്കി. പൂട്ടപ്പെടാത്ത വാതിലിലൂടെ അകത്തു കയറിയപ്പോൾ കണ്ടത്, കുഞ്ഞു മിഷേലിനെ മടിയിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന പീറ്ററിനോട് ചേർന്നിരിക്കുന്ന ജോവനെയും തറയിൽ മുട്ടുകുത്തി മിഷേലിന്റെ മുഖത്തോടു മുഖം ചേർത്തു വെച്ചിരിക്കുന്ന സീനയെയും ആണ്. ആന്തലോടെ ഓടിച്ചെന്ന് കുഞ്ഞു മിഷേലിനെ വാരിയെടുത്തു. പനിയോ മറ്റോ ആയിരിക്കുമെന്നാണ് കരുതിയത്. എന്നാൽ, കുഞ്ഞിനു കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെന്ന് കണ്ട ആശ്വാസത്തോടെ ജോവാനെയും സീനയെയും അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. ചേർത്തു് പിടിച്ചപ്പോൾ ആ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകൾ തുളുമ്പി .

'രാവിലെ പാല് കുടിച്ചോ? എന്താ കഴിച്ചത്...? " ഒന്നുമില്ലെന്ന് സീന ചുമൽ കുലുക്കി.

കുഞ്ഞു മിഷേലിനേയും എടുത്തു നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴും പീറ്റർ ഈ ലോകത്തൊന്നുമല്ല എന്നു തോന്നി. ആദ്യം കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഭകഷണം കൊടുക്കട്ടെ. എന്നിട്ടാവാം പീറ്ററോട് സംസാരിക്കുന്നത്. ബ്രഡ് ടോസ്റ് ചെയ്ത്, പാലും ചൂടാക്കി കുട്ടികൾക്കു നല്കുന്നതിനിടയിൽ കോഫി മേക്കറിൽ കോഫിയുണ്ടാക്കി പീറ്ററിനും കൊടുത്തു. കുട്ടികളെ കഴിപ്പിച്ച് തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും കോഫിയും കയ്യിൽ പിടിച്ചു പീറ്റർ അങ്ങിനെയിരിക്കുകയാണ്.


തിരിച്ചു വന്ന ജോവാനും സീനയും പീറ്ററിന്റെ ഇരുവശത്തുമായി ഇരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ പപ്പയെ നോക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ട് രണ്ടാളുടെയും...

'കുട്ടികളെ വിഷമിപ്പിക്കാതെ പീറ്റർ...' പീറ്റർ ഇങ്ങിനെയിരുന്നാൽ അവർക്ക് ആരാണ് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുക....? ആരാണ് ആശ്വസിപ്പിക്കുക...? "

'പീറ്റർ.... ശബ്ദമുയർത്തി വിളിച്ചപ്പോൾ ഒരു ഞെട്ടലോടെ പീറ്റർ കണ്ണുകളുയർത്തി.

 'ആ കോഫി കുടിക്കു... തണുത്തുവെങ്കിൽ ചൂടാക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ വേറെ കോഫി എടുക്കാം.... "

അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പീറ്റർ ഒറ്റവലിക്ക് അത് കുടിച്ചു തീർത്ത് , മിഷേലിനായി തന്റെ നേർക്ക് കൈനീട്ടി. ആ കൈകളിൽ മിഷേലിനെ വെച്ചു കൊടുത്തപ്പോൾ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു പിടിച്ചു തുരുതുരെ ഉമ്മ വെച്ചു. അത് കണ്ട് ജോവാനും സീനയും കുഞ്ഞു മിഷേലിന്റെ കൈകളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു.

'പീറ്റർ....' ഒന്നും മനസിലാകാതെ താൻ  വിളിച്ചു.

മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നതിനിടയിൽ വിതുമ്പലോടെ പീറ്റർ പുലമ്പി, 'ഇവളെ , അവർ കൊണ്ടു പോവുകയാണ്.... ഇന്ന് അവർ വരും. എനിക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല. അതാ ലിസിനെ  വിളിച്ചത്. ..."

ആര് കൊണ്ട് പോകുന്നു....? എന്തിന്... എവിടേക്ക്...? ചോദ്യങ്ങൾ ആർത്തലച്ചു പെയ്തപ്പോൾ.... പീറ്റർ നിശബ്ദനായി.

പിന്നെ പറഞ്ഞു, 'അച്ഛനായ എനിക്ക് ഈ കുഞ്ഞു വാവയെ നോക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് .... അമ്മയുടെ സ്നേഹം വേണം ന്ന് ... അത് കൊണ്ട് സർക്കാർ കൊണ്ടു പോവുകയാണ്... ഭാഗ്യമുള്ള ഏതോ ഒരമ്മ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ വളർത്തും.... എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ കളിചിരികൾ കാണും... അവളുടെ വളർച്ചയിൽ കൂടെയുണ്ടാകും. ഈ അച്ഛൻ, ഭാഗ്യദോഷി.... ഓരോ രാജ്യത്തെ നിയമങ്ങൾ .... !"

കാനഡ സർക്കാരിന്റെ വളർത്തു കുടുംബത്തെപ്പറ്റി, വളർത്തമ്മയെപ്പറ്റി നന്നായി അറിയാമെങ്കിലും തന്റെ ബബിതയുടെ കുഞ്ഞിനെ അവർ കൊണ്ടു പോകുന്നുവെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ പതറിപ്പോയി. ഒന്നര വയസുള്ള മിഷേലിനെ നോക്കാൻ ഒരമ്മ വേണമെന്ന സർക്കാർ തീരുമാനത്തിൽ നിസ്സഹായനാണ് പീറ്ററും...

എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ആ മൗനസാഗരത്തിലേക്ക് ഒരു തുള്ളിയായി വീണലിഞ്ഞു. പൊടുന്നനെയാണ്, വാതിലിൽ മുട്ട് കേട്ടത്. പതിയെ പോയി വാതിൽ തുറന്നു. അകത്തു വന്ന അവർ, സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. നിയമവശങ്ങൾ പറഞ്ഞു.

ഒന്നും കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ പീറ്റർ അകത്തേക്കു നടന്നു. അവരോടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ തൊണ്ടയിടറാതിരിക്കാൻ പലവട്ടം ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പരാജയപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്.

അവർ തന്ന പേപ്പറുകളുമായി പീറ്ററിനടുത്തെത്തി, ഒപ്പിട്ടു വാങ്ങി.ഒപ്പം കുഞ്ഞു മിഷേലിനേയും... മിഷേലിന്റെ തനിച്ചുള്ളതും അവരോടൊപ്പമുള്ളതുമായ കുറച്ചു ചിത്രങ്ങൾ അവർ തന്നെ എടുത്തു. അവരുടെ കൈകളിലേക്ക് മിഷേലിനെ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ അടക്കിപ്പിടിച്ച കരച്ചിൽ പൊട്ടിത്തകർന്ന് ചീളുകളായി ചിതറി വീണു.....

അപ്പോഴും നടക്കുന്നതെന്തെന്ന് അറിയാതെ പകച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്ന ജോവാനും സീനയും മിഷേലിനേയുമെടുത്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ അവരുടെ പിന്നാലെ ഓടിച്ചെന്നെങ്കിലും മിഷേലിനേയും കൊണ്ട് ആ വണ്ടി മുന്നോട്ടു നീങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... !







Tuesday, January 10, 2017

കൂടൊഴിയുന്ന വേനൽക്കിളി...





റോഡിനപ്പുറത്തുള്ള പഴയ വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ  സാറയുടെ ഉള്ളിൽ അലയടിച്ച സമ്മിശ്ര വികാരങ്ങൾ സുനിതയുടെ കൈകളിൽ വിരൽപ്പാടുകളായി പതിഞ്ഞു. ക്ഷമ യാചിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ സുനിതയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞതും ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ സാരമില്ല എന്നവൾ കണ്ണടച്ചു കാണിച്ചതും വേനൽ മഴയായി ഉള്ളിൽ പെയ്തിറങ്ങി . 

ലിവിംഗ് റൂമിന്റെ വാതിൽ കടന്നതും മുപ്പത്തഞ്ചു വർഷം മുൻപുള്ള സാറയിലേക്ക് പരകായ പ്രവേശം നടത്തിയെന്ന പോലെ പ്രസരിപ്പ് നിറഞ്ഞു. ഓരോ മുറികളിലായി കയറിയിറങ്ങി , ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ്‌ ഗന്ധങ്ങളിലും കാഴ്ചകളിലുമായി ഓർമ്മകളെ തിരിച്ചു പിടിക്കാനുള്ള സാറയുടെ ശാഠ്യത്തിനു കൂട്ടായി സുനിതയെന്ന ഹോം നേഴ്സ് എപ്പോഴും കൂടെ നിന്നു. 

ബേസ്മെന്റിന്റെ പടവുകൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ സുനിത ശ്രദ്ധയോടെ കൈ പിടിച്ചു. എത്രയോ വട്ടം കുഞ്ഞു സാമിനോടും റോസിനോടുമൊപ്പം ഓടിയോടിയിറങ്ങിയ പടവുകൾ... ! ജോയുടെ ടൂൾ ഷെൽഫ്, തന്റെ കിച്ചൺ ഷെൽഫ്,   സാമിന്റെ സൈക്കിൾ , റോസിന്റെ പാവകൾ എല്ലാം വൃത്തിയോടെ വെച്ചിരിക്കുന്നു. സൈക്കിളിൽ മെല്ലെ തൊട്ടപ്പോൾ കുഞ്ഞു സാമിന്റെ ശബ്ദം എവിടെ നിന്നോ ഒഴുകിയെത്തി.

"മോം, എനിക്ക് ബ്ലാക്ക് ആൻഡ്‌ യെല്ലോ കളർ തന്നെ വേണം. ..."

"എന്തിനാ , ആ കളർ ? ഈ ബ്ലൂ കളറും നല്ല ഭംഗിയുണ്ടല്ലോ... ഇതു പോരെ ....? "

നോ മോം... ജെറിക്കും ഡെവനും അലനും എല്ലാം ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് യെല്ലോ ആണ്. സോ, എനിക്കും അതു തന്നെ മതി...."

കൂട്ടുകാർക്കുള്ളത് തന്നെ വേണമെന്നുള്ള വാശിയിൽ അന്ന് രണ്ടു മൂന്നു കടകൾ കയറിയിറങ്ങിയെങ്കിലും ബ്ലാക്ക്‌ ആൻഡ്‌ യെല്ലോ കളർ കിട്ടിയപ്പോൾ സാമിന്റെ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകളിൽ വിടർന്ന സന്തോഷപ്പൂക്കൾ , എല്ലാ ക്ഷീണവും തീർത്തു. 

ഓരോ ജന്മദിനത്തിനും പാവക്കുട്ടികളെയും അനുസാരികളും വാങ്ങുന്നതായിരുന്നു കുഞ്ഞുന്നാളിൽ റോസിന്റെ സന്തോഷം. ഷെൽഫിൽ ഭംഗിയായി നിരത്തി വെച്ചിരിക്കുന്ന ഓരോ പാവക്കുട്ടിക്കും ഓരോരോ കഥകളാണ് പറയാനുള്ളത്. മുകളിലെ ഷെൽഫിൽ ഇരിക്കുന്ന കഴുത്തിൽ ചുവന്ന റിബ്ബൺ കെട്ടിയ വെളുത്ത കരടിക്കുഞ്ഞ് , തന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചോ....? കയ്യെത്തിച്ച് എടുക്കാനുള്ള ശ്രമം കണ്ട് സുനിത അതെടുത്ത് കയ്യിൽ തന്നു. റോസിന്റെ പാവഭ്രമത്തിലെ  അവസാനത്തേത് .... അന്നവൾക്ക് ഒൻപത് വയസായിരുന്നു. ഈ കുഞ്ഞു കരടിക്കുട്ടിയെ മതിയെന്നവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആശ്ച്ചര്യമായിരുന്നു തനിക്ക് ... 'നമ്മുടെ മോൾ വലുതായെടോ'  എന്നൊരു കളി തന്റെ ചെവിയിൽ  പറഞ്ഞ് ജോ അന്ന് ചിരിച്ചത് ഇപ്പോഴും കാതോരത്തെന്ന പോലെ സാറയുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വസന്തം തീർത്തു.

മുകൾനിലയിലെ മക്കളുടെ കിടപ്പുമുറി, വാതിൽക്കൽ നിന്നും പതിവുപോലെ കണ്ണോടിച്ചു. എല്ലാം അടുക്കിലും ചിട്ടയിലും തന്നെ എന്നു കണ്ടു ആശ്വസിച്ചു സാറയിലെ അമ്മ. മെല്ലെ അകത്തു കയറി , മോളുടെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. പിങ്ക് വെൽവെറ്റ് ഷീറ്റിലെ ബാർബിയുടെ ചിത്രത്തിലൂടെ കയ്യോടിക്കുമ്പോൾ, ഇനിയൊരിക്കലും ഇങ്ങിനെയൊരു ചിത്രം നൂലുകളിൽ മെനയാൻ തനിക്കാവില്ലല്ലോ എന്നൊരു നൊമ്പരം ഹൃദയത്തിൽ തിക്കുമുട്ടിയത്, കണ്ണിലും നനവായി പടരുന്നതറിഞ്ഞു, മെല്ലെ മുറി വിട്ടിറങ്ങി....

അടുക്കളയിൽ എത്തിയപ്പോൾ,  അതിലെ കുഞ്ഞു മേശയ്ക്കരികിൽ കോഫി  മൊത്തിക്കുടിക്കുന്ന, പേപ്പർ വായിക്കുന്ന ജോ .... ഇതാ തന്റെ കോഫി എന്ന് വിളിക്കുന്ന ജോ.... അറിയാതെ കൈ നീട്ടിയോ... ? മേശയിൽ തൊട്ടു തലോടുന്ന കണ്ട്, സുനിത ചേർത്തു പിടിച്ചു കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

"അമ്മച്ചി ഒന്നു വിശ്രമിക്കൂ, ഞാൻ ഒരു കോഫി എടുക്കാം ..." കട്ടിലിൽ ഇരുത്തി സുനിത പുറത്തേക്കു പോയി. 

ചുറ്റും നിറയുന്ന കാഴ്ചകളെ ഒരിക്കൽ കൂടി ഹൃദയത്തിലേക്ക് നിറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് സാറയുടെ ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകൾ വെമ്പലോടെ മുറിയിലെ ഓരോ കോണിലും ഓടി നടന്നു. പതിയെ ഇടതു വശം ചരിഞ്ഞ് കട്ടിലോരത്ത് സാറ കിടന്നു. കണ്ണിൽ നിറഞ്ഞ കാഴ്ചകൾ പുറത്തേക്ക് പോകാതിരിക്കാൻ എന്ന വണ്ണം കണ്ണുകൾ പൂട്ടി.

ഒന്നിനും മാറ്റമില്ല. മക്കൾ എല്ലാം അത് പോലെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ജോയുടെ ആഗ്രഹമായിരുന്നത്. തങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ വീട്, കുഞ്ഞുങ്ങൾ പിറന്നു വീണ വീട്... അവരുടെ കളിയും ചിരിയും കരച്ചിലും നിറഞ്ഞ വീട്... തങ്ങളുടെ സ്നേഹവും സ്വപ്നങ്ങളും നിറഞ്ഞ വീട്.... അത്, തങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇല്ലാതാകുന്നതു വരെയെങ്കിലും സൂക്ഷിക്കണം എന്നായിരുന്നു ജോയുടെ ആഗ്രഹം. . സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴക്കടലിൽ നീന്തിപ്പഠിച്ച മക്കൾക്ക് ആ ആഗ്രഹത്തിന്റെ അർത്ഥം വ്യക്തമായും മനസിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് തങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം.  വീടുകൾ പണിത് വില്ക്കുന്ന ജോ ആദ്യം പണിത വീടും അവസാനം പണിത വീടും വില്ക്കാതെ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു മക്കൾ. 

ജോ, അറിയുന്നുണ്ടോ .... നേഴ്സിംഗ് ഹോമിലേക്ക് മാറ്റണം എന്ന് ഡോക്ടർമാർ സാമിനോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സുനിതയെ കൊണ്ട് മാത്രം ഇനി എന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാനാവില്ലെന്ന്.... എപ്പോഴും ഡോക്ടർമാരുടെ ശ്രദ്ധ വേണമെന്ന്... മൾട്ടിപ്പിൾ മൈലോമ എന്നെ പൂർണമായും കീഴടക്കി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ജോ... വേദനയുടെ കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും താഴ്‌വാരത്തിലെ ലില്ലിപ്പൂക്കൾ എന്നെ നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിക്കുകയാണ്.... സുനിതയെ വേണമെങ്കിൽ തിരിച്ചയച്ചോളൂ എന്നു ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതായി റോസ് പറഞ്ഞു. സ്നേഹത്തിന്റെ ആ ലില്ലിപ്പൂവിനെ ഞാൻ എങ്ങിനെ പിഴുതെറിയും ജോ... നേഴ്സിംഗ് ഹോമിൽ എന്റെ കൂടെ അവളും വേണമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോഴാണ് മക്കൾക്കും സമാധാനമായത്. 

മെക്സിക്കോയിൽ നിന്നും റോസും ആൽബർട്ടയിൽ നിന്ന് സാമും അടിക്കടി വരുന്നുണ്ടെങ്കിലും എനിക്ക് കൂട്ട് സുനിതയല്ലേയുള്ളൂ... ഒരു വർഷമേ ആയിട്ടുള്ളൂവെങ്കിലും ആ കുട്ടി ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്റെ ശാഠ്യങ്ങൾക്കും വാശികൾക്കുമെല്ലാം പുഞ്ചിരിയോടെ വഴങ്ങുന്നു അവൾ.... ആശുപത്രിയിലെ ഡോക്ടർമാർക്കും അവളെ വലിയ കാര്യമാണ്.  പലതും ഞാൻ മറക്കുന്നു ജോ....  പക്ഷേ, എന്റെ കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായും ഡോക്ടറോട് പറയാനും ഉപദേശം തേടാനും സുനിത മറക്കാറില്ല. 

ഇനി നമ്മുടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ലെന്ന് ഡോകടർ പറയുന്നു.... എപ്പോഴും ഡോക്ടർമാരുടെ ശ്രദ്ധയും പരിചരണവും വേണമത്രേ.... നാളെ കഴിഞ്ഞ് നേഴ്സിംഗ് ഹോമിലേക്ക് പോവുകയാണ്.... ഇനിയൊരു മടക്കമില്ലാത്ത യാത്ര....

"നമുക്ക് പോകണ്ടേ അമ്മച്ചീ... " കവിളിൽ തലോടിയുള്ള സുനിതയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് കണ്ണു തുറന്നു.

"ഉം... പോകാം...."  ആ കൈകളിൽ താങ്ങി വാതിൽക്കലേക്കു നടക്കുമ്പോഴേക്ക്  ഒരു പഞ്ഞിത്തുണ്ടായി സാറ , സുനിതയുടെ തോളിലേക്ക് ചാരി..... 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

കൊണ്ടു പോകാനുള്ള പെട്ടികൾ ഒരുക്കുകയാണ് സുനിത. സാമും റോസും ഇന്നലെ തന്നെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. സാറ തന്നെ സാമിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഗ്രിൽ ചെയ്ത  ചിക്കനും  വെണ്ണയും പാലും ചേർത്ത് ഉടച്ചെടുത്ത ഉരുളക്കിഴങ്ങും റോസിനു വേണ്ടി ബ്രെഡും മീനും ബേക്ക് ചെയ്തെതും ഉണ്ടാക്കി. അത്താഴ മേശ ഭംഗിയായി ഒരുക്കി എല്ലാം വിളമ്പി വെച്ചു. മക്കളും സുനിതയും സന്തോഷം അഭിനയിക്കാൻ നന്നായി പരിശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും കാണാത്ത പോലെ ഇരുന്നത് , ഈ വീട്ടിലെ തന്റെ അവസാന അത്താഴം കഴിയുന്നത്ര മനോഹരമായിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. എന്നിട്ടും ആർക്കും തന്നെ ഭക്ഷണം തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാത്ത പോലെ.... വീടിനുള്ളിൽ നിറയുന്ന നിശബ്ദതയിൽ വേദനയുടെ നിഴൽപ്പാടുകൾ ...  മക്കളും സുനിതയും ശബ്ദം താഴ്ത്തി എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. വ്യർത്ഥമായി പോകുന്ന വാക്കുകൾ എവിടെയൊക്കെയോ തട്ടി മറിഞ്ഞു വീഴുന്നു....  ജോ വന്ന് കൈ പിടിച്ചതിന്റെ തണുപ്പ് ഇപ്പോഴും അറിയുന്നുണ്ട്.


സാറയുടെ മരുന്നുകളുമായി മുറിയിലേക്കു വന്ന സുനിത, തന്നെക്കാൾ മുൻപേ മുറിയിൽ വന്നു പോയ മരണത്തിന്റെ തണുപ്പിൽ മരവിച്ചു നിന്നു... !!













Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...