JLF പുസ്തകോത്സവം

ഒരു പ്രവാസിയായിരിക്കുമ്പോൾ നാട്ടിലെ ഉത്സവങ്ങൾ, ആഘോഷങ്ങൾ എല്ലാം നഷ്ടമാകുന്നുവെങ്കിലും കിട്ടുന്ന ചെറിയ ചെറിയ മേളകൾ കൊണ്ടു തൃപ്തിയടയുകയാണ് പലപ്പോഴും. നാട്ടിൽ KLF ഒന്നും പങ്കെടുക്കാനാവാതെ വിഷമിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്  ഈ വർഷത്തെ JLF(Jaipur Literary Festival)  ടൊറന്റോയിൽ വെച്ചു നടത്തപ്പെടുന്നുവെന്ന വിവരം കിട്ടുന്നത്. KLF ഇല്ലെങ്കിലെന്താ JLF ഉണ്ടല്ലോ എന്നായി ചിന്ത....  സെപ്റ്റംബർ 27 ന് ഇന്ത്യൻ ഹൈക്കമ്മീഷണർ വികാസ് സ്വരൂപ് ഉത്‌ഘാടനം ചെയ്ത JLF ന്റെ മുഖ്യ ആകർഷണം ശശി തരൂരുമായുള്ള സംവാദമായിരുന്നത്രേ. വെള്ളിയാഴ്‌ചയായതിനാൽ, ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോൾ രാത്രി ഏറെ വൈകുമെന്നതിനാൽ അന്നത്തെ പരിപാടികളെല്ലാം നഷ്ടമായി. എന്നാലും അന്ന് രാത്രി തന്നെ,വായനക്കൂട്ടത്തിലെ മെസേജിലൂടെ  നിർമ്മലയും മുബിയുമൊത്ത് പോകാനുള്ള പദ്ധതിയും തയ്യാറാക്കി. രാവിലെ തന്നെ പുറപ്പെട്ടു.

പതിവുപോലെ ഞാനും മുബിയും യൂണിയൻ സ്റ്റേഷനിൽ നിർമ്മലയെ കാത്തു നിന്നു... അവിടെ നിന്നൊരുമിച്ച്, ഉത്സവം നടക്കുന്ന ഡിസ്റ്റിലറി ഡിസ്ട്രിക്ട് തെരുവിലേക്ക് നിർമ്മലയുടെ കുഞ്ഞുണ്ണി കാറിൽ കൊണ്ടുപോയാക്കി. ചെന്നിറങ്ങിയതോ, ചാട്ട്  വിഭവങ്ങളുടെ വില്പനശാലയുടെ മുന്നിലേക്ക്...

എന്തായാലും അകത്തുകേറി നോക്കിയിട്ടാവാം എന്നു തീരുമാനിച്ചു.

അകത്ത്, ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതത്തിന്റെയും നിറങ്ങളുടെയും  പുസ്തകങ്ങളുടെയും ഉത്സവമേളം... അറിയുന്നതും അറിയാത്തതുമായ ഒത്തിരിയേറെ ഇന്ത്യൻ എഴുത്തുകാർ നിരന്നിങ്ങനെ... കൂട്ടത്തിൽ ഇന്ത്യൻ അല്ലാത്ത കനേഡിയൻ എഴുത്തുകാരുമുണ്ട്.

The Sacred Feminine എന്ന വിഭാഗത്തിൽ  അമേരിക്കൻ ഇന്ത്യൻ എഴുത്തുകാരിയായ ചിത്ര ബാനർജി ഡിവകാറുനി തന്റെ പുതിയ നോവലിലെ സീതയെപ്പറ്റി സംസാരിച്ചു.  കനേഡിയൻ എഴുത്തുകാരിയായ വനേസ്സ സസ്സൻ യശോദര എഴുതാനുണ്ടായ സാഹചര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു.

എന്തുകൊണ്ടോ വായനക്കാരുമായി സംവദിക്കാതെ അവരുടെ നിലപാടുകൾ മാത്രം വിശദീകരിച്ച്  ഏകപക്ഷീയമായി ചർച്ചയാവസാനിപ്പിക്കുകയാണുണ്ടായത്.

എന്നാൽ, അടുത്ത സെഷനായ 'These lands we call home' ൽ നല്ല രീതിയിൽ ചർച്ച മുന്നേറുകയുണ്ടായി. അതിൽ പങ്കെടുത്ത എഴുത്തുകാർ, അമിതാവ് കുമാർ, അനോഷ് ഇറാനി, ഗെൻ ബെനാവ്, സുകേതു മേത്ത എന്നിവരായിരുന്നു. കുടിയേറ്റക്കാർ, അവരുടെ ഭാഷാപ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെ ചർച്ചാവിഷമായി. കൂട്ടത്തിൽ പറയട്ടെ, അനോഷ് ഇറാനിയുടെ   ചെറുകഥാപുസ്തകത്തിൽ നമ്മുടെ  കേരളവും ഉണ്ട്. ഒരു യോഗ മാസ്റ്റർ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉച്ചാരണരീതി.... :)

ഈ സെഷനുകളുടെ ഇടയിൽ ചായ കുടിക്കാനായി പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ നല്ല മഴ... ചാട്ട് ശാലകൾ അടച്ചുപൂട്ടി പോയതിനാൽ, ചായ മാത്രം കിട്ടി. നല്ല അസ്സൽ ഏലക്കാച്ചായ...! കൽക്കട്ടത്തെരുവുകളിൽ മൺച്ചട്ടിയിൽ കിട്ടിയിരുന്ന ചായയുടെ സ്വാദ്...അങ്ങനെ JLF ഓർമ്മകളുടെ ഉത്സവം കൂടിയായി...!

ട്യൂലിപ് ഫെസ്റ്റിവൽ

വസന്തത്തിലേക്കും നീണ്ടുപോയ ശൈത്യകാലത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ നിന്നും പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു ധൃതിപിടിച്ച് വർണ്ണങ്ങൾ വാരിയണിഞ്ഞു  മനോഹരിയാകുകയാണ്  കാനഡയുടെ തലസ്ഥാനമായ ഓട്ടവ നഗരം. വിവിധ വർണ്ണങ്ങളിലെ  ട്യൂലിപ് പൂക്കളാൽ നയനാനന്ദകരമായ  കാഴ്ചയൊരുക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്   ഓട്ടവയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളും. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ട്യൂലിപ് ഉത്സവമാണിത്. എല്ലാവർഷവും മെയ് മാസത്തിലാണ് ഏകദേശം ആറു ലക്ഷത്തോളമാളുകൾ സന്ദർശിക്കുന്ന ഈ   ഉത്സവം.

രണ്ടാം ലോകയുദ്ധകാലത്തു നെതർലണ്ടിന്റെ രാജകുമാരിക്കു ജനിക്കാൻ ആശുപത്രിയും സൗകര്യങ്ങളും വിട്ടു കൊടുത്തതിന്റെ സ്നേഹസ്മരണയ്ക്കായിട്ടാണ് സഹോദരി, ജൂലിയാന ആദ്യമായി ട്യൂലിപ് കിഴങ്ങുകൾ കൊടുത്തയച്ചത്. 1943 ലാണ് മാർഗരറ്റ് രാജകുമാരി കാനഡയിലെ ഓട്ടവ സിവിക് ആശുപത്രിയിൽ പിറന്നത്. രാജപൗരത്വം  നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ അന്ന് ആ ആശുപത്രിയിലെ പ്രസവ വാർഡിനെ  ഡച്ച് രാജകുടുംബത്തിനു താൽക്കാലികമായി വിട്ടു കൊടുത്ത്, സൗഹൃദത്തിന് പുതിയ മാനദണ്ഡങ്ങൾ കാനഡ എഴുതിച്ചേർത്തു. ആ സന്മനസ്സിനു നന്ദി പറഞ്ഞാണ്  1945 ൽ ഒരു ലക്ഷം ട്യൂലിപ് കിഴങ്ങുകൾ കൊടുത്തയച്ചത്. അന്നു മുതൽ ഓരോ വർഷവും പതിനായിരം കിഴങ്ങുകൾ കൂടുതൽ വീതം  കൊടുത്തയച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്നിപ്പോൾ നൂറോളം ഇനങ്ങളിലായി ലക്ഷോപലക്ഷം ട്യൂലിപ് ചെടികളാണ് ഓട്ടവയിൽ ഉള്ളത്. 

മലക് കഷ് (Malak Karsh) എന്ന സുപ്രസിദ്ധ ഫോട്ടോഗ്രാഫറാണ് 'ട്യൂലിപ് ഫെസ്റ്റിവൽ' എന്ന ആശയം കൊണ്ടു വന്നത്. 1953 മുതൽ സൗഹൃദത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി കനേഡിയൻ ട്യൂലിപ് ഫെസ്റ്റിവൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ഓട്ടവ നഗരത്തിന്റെ ഔദ്യോഗികപുഷ്പമായി  ട്യൂലിപ് മാറിയത് 2002 ലാണ്.  ഈ വർഷത്തെ ഉത്സവം മെയ് 10 മുതൽ ഇരുപതു വരെയായിരുന്നു.