ഒരു മിന്നാമിന്നിയെ പോലെ, സ്നേഹത്തിന്റെ പൊന് വെളിച്ചമായി അവള് എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നുവന്നത് വളരെ യാദൃശ്ചികമായിട്ടായിരുന്നു....ഓര്ക്കൂട്ടിലെ ഒരു സ്ക്രാപ്പായിട്ടാണു അവളുടെ ആദ്യ മെസ്സേജ് എനിക്കു കിട്ടുന്നത്."അമ്മേ, എന്നോട് മിണ്ടുമോ?" എന്ന ആ മെസ്സേജ്, ഇന്നും മനസില് മിഴിവാര്ന്നു നില്ക്കുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ഫോട്ടോയും...ഉള്ളില് ഉറങ്ങിക്കിടന്ന മാതൃഭാവം പൊടുന്നനെ ഉണര്ന്ന പോലെ..!!!
എന്തായിരുന്നു എനിക്കങ്ങിനെയൊരു സ്ക്രാപ്പ് അയക്കാന് അവളെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്ന ചോദ്യത്തിനു, ദൈവം കാണിച്ചു തന്നതാ എന്ന മറുപടി,അവളെ കൂടുതല് അറിയാന് എന്നെയും പ്രേരിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
അനാഥാലയത്തിലെ ബാല്യത്തെയും വിവരിലെണ്ണാവുന്ന കൂട്ടുകാരെയും കുറിച്ചുള്ള വര്ണന....നിറം മങ്ങിയ സ്ക്കൂള്,കോളേജ് കാലങ്ങള്... എല്ലാം അവളോട് എന്നെ കൂടുതല് അടുപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഓര്ക്കൂട്ടിലെ സ്ക്രാപ്പ് ബുക്കില് നിന്നും ജീടോകിന്റെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് നീണ്ടു ആ ബന്ധം.
അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ സംസാരം, കൊഞ്ചല്, ചിരി, വഴക്ക് എല്ലാം എന്നെയും ആകെ മാറ്റി. ആ നാളുകളില് ഞാന് ജീവിക്കുക തന്നെയായിരുന്നു,അവളുടെ അമ്മയായി, ചേച്ചിയായി, കൂട്ടുകാരിയായി ഒക്കെ...
ഒരിക്കല്, അവള് എന്നെ ഒന്നു കാണണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ടപ്പോള് സന്തോഷത്തോടെയാണ് ഞാനത് സമ്മതിച്ചത് , ഞാനും ആ കൂടിക്കാഴ്ച അത്രമാത്രം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതാണല്ലോ.
എന്നാല് അവളെ കാണാന് ഞാന് എത്തിപ്പെട്ടതോ ശ്രീ ചിത്രായിലെ കാന്സര് വാര്ഡിലും...!!!!
മരണത്തിലേക്കു പറന്നടുക്കുന്ന ഒരു മിന്നാമിന്നിയായിരുന്നു അവള് എന്നു അപ്പോഴാണ് ഞാന് അറിയുന്നത് തന്നെ.കുറഞ്ഞ കാലം കൊണ്ട് ഒരുപാട് സ്നേഹവും സന്തോഷവും എനിക്കു നല്കിയിട്ട്, മാലാഖമാരുടെ ലോകത്തേക്ക് പോകാന് അവള് തയ്യാറായിരിക്കുന്ന കാഴ്ച...!!! ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ അവളെ നോക്കിനില്ക്കേണ്ടി വന്ന നിസ്സഹായത....
ഇതിനായിരുന്നോ മോളെ നീ എന്നെ തേടി വന്നത്?
അടുത്ത ജന്മത്തില് എന്റെ കുഞ്ഞായി ജനിക്കണേ എന്ന നിന്റെ പ്രാര്ത്ഥനയെങ്കിലും ദൈവം കേള്ക്കാതിരിക്കില്ല...!!!
അങ്ങിനെ ആശ്വസിക്കാനാവുമോ എനിക്ക്?
